ทำไมผู้ใหญ่หลายคนถึงกลับมาเล่นจิ๊กซอว์อีกครั้ง?
ถ้าย้อนกลับไปตอนเด็ก หลายคนน่าจะเคยเล่นจิ๊กซอว์ค่ะ
แต่พอโตขึ้น เราก็มีทั้งเรียน ทำงาน เดินทาง เล่นโทรศัพท์ ดูซีรีส์ หรือทำกิจกรรมอื่นๆมากมาย
แล้วทำไมวันหนึ่งจึงกลับมาหยิบจิ๊กซอว์ขึ้นมาเล่นอีก?
คำตอบของแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ แต่มีบางอย่างที่น่าสนใจเกี่ยวกับจิ๊กซอว์ที่ทำให้มันกลับเข้ามาอยู่ในชีวิตของผู้ใหญ่ได้อีกครั้ง
เพราะเราไม่ได้ต้องการ “ของเล่น” เหมือนตอนเด็ก
ตอนเด็ก เราอาจต่อจิ๊กซอว์เพราะมันเป็นของเล่น
แต่เมื่อโตขึ้น เหตุผลอาจเปลี่ยนไปค่ะ
เราอาจไม่ได้สนใจว่าต้องทำให้เสร็จเร็ว
ไม่ได้สนใจว่าจะชนะใคร
และไม่ได้ต้องการคะแนน
เราเพียงอยากมีเวลาสักช่วงหนึ่งที่ได้ทำอะไรด้วยมือของตัวเอง
จิ๊กซอว์จึงสามารถเปลี่ยนจาก “ของเล่น” มาเป็น “งานอดิเรก” ได้
เพราะจิ๊กซอว์ไม่ได้บังคับให้เรารีบ
ชีวิตผู้ใหญ่เต็มไปด้วยเรื่องที่มี deadline ค่ะ
งานต้องส่ง
ข้อความต้องตอบ
นัดต้องไป
สิ่งที่น่าสนใจของจิ๊กซอว์คือมันไม่ได้มีสิ่งเหล่านี้
เราสามารถต่อ 10 ชิ้นแล้วหยุดก็ได้
ต่อไปอีก 50 ชิ้นก็ได้
หรือเปิดกล่องไว้หลายวันแล้วค่อยกลับมาต่อก็ได้
ความช้าของจิ๊กซอว์จึงอาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มันเข้ากับช่วงเวลาพักของผู้ใหญ่ได้ดีค่ะ
เพราะความสำเร็จเล็กๆเกิดขึ้นตลอดเวลา
เวลาต่อจิ๊กซอว์ เราไม่ได้รอแค่ “ภาพเสร็จ” ถึงจะรู้สึกสำเร็จ
ระหว่างทางมีเรื่องเล็กๆให้สำเร็จอยู่ตลอด
หาชิ้นที่กำลังหาเจอ
ต่อขอบครบหนึ่งด้าน
ทำส่วนของแมวเสร็จ
ต่อบ้านได้หนึ่งหลัง
หรือในที่สุดก็หาชิ้นสุดท้ายของท้องฟ้าเจอ
สิ่งเหล่านี้เป็นความสำเร็จเล็กๆที่เกิดขึ้นเรื่อยๆระหว่างการต่อค่ะ
เพราะผู้ใหญ่ก็ยังชอบความรู้สึกของการสร้างอะไรบางอย่าง
เราใช้เวลาส่วนใหญ่กับการบริโภคข้อมูลค่ะ
อ่านข่าว
ดูวิดีโอ
เลื่อนโซเชียล
ดูรูป
จิ๊กซอว์ให้ประสบการณ์ตรงกันข้าม
เราเริ่มจากกล่องที่มีชิ้นส่วนกระจัดกระจาย แล้วค่อยๆสร้างภาพหนึ่งภาพขึ้นมาด้วยตัวเอง
ความรู้สึกว่า
“ภาพนี้เราเป็นคนต่อเองทั้งหมด”
เป็นความรู้สึกที่เรียบง่าย แต่มีเสน่ห์ค่ะ
แล้วทำไม 1,000 ชิ้นถึงได้รับความนิยม?
เพราะ 1,000 ชิ้นอยู่ตรงกลางระหว่าง “ง่ายเกินไป” กับ “ใหญ่จนจัดการยาก” สำหรับคนจำนวนมากค่ะ
มีชิ้นมากพอให้รู้สึกว่ามีโปรเจกต์หนึ่งให้ทำ
แต่ก็ยังสามารถแบ่งออกเป็นส่วนๆและค่อยๆต่อได้
อีกอย่างคือภาพ 1,000 ชิ้นมักมีพื้นที่และรายละเอียดมากพอที่จะทำให้เราใช้เวลากับภาพนั้นจริงๆ
บางคนชอบต่อคนเดียว บางคนชอบต่อด้วยกัน
จิ๊กซอว์ไม่จำเป็นต้องเป็นกิจกรรมเดี่ยวเสมอไปค่ะ
บางบ้านอาจวางไว้บนโต๊ะแล้วสมาชิกในครอบครัวเดินผ่านมาก็ช่วยต่อคนละสองสามชิ้น
บางคู่ใช้เวลาช่วงเย็นต่อด้วยกัน
บางคนชอบต่อคนเดียวพร้อมเปิดเพลงเบาๆ
จิ๊กซอว์จึงสามารถเป็นทั้งกิจกรรมส่วนตัวและกิจกรรมที่แบ่งปันกับคนอื่นได้
การกลับมาเล่นจิ๊กซอว์ไม่ได้แปลว่าเรากลับไปเป็นเด็ก
จริงๆแล้วอาจตรงกันข้ามค่ะ
เราอาจกลับมาเล่นจิ๊กซอว์ในฐานะผู้ใหญ่ เพราะตอนนี้เราเลือกได้แล้วว่าอยากใช้เวลาว่างกับอะไร
ตอนเด็กอาจมีคนซื้อจิ๊กซอว์ให้เรา
แต่ตอนโต เราเป็นคนเลือกภาพเอง เลือกจำนวนชิ้นเอง และเลือกว่าจะต่อเมื่อไหร่
ความหมายของกิจกรรมจึงเปลี่ยนไปค่ะ
สรุป
เหตุผลที่ผู้ใหญ่กลับมาเล่นจิ๊กซอว์มีได้หลายอย่าง
บางคนชอบภาพ
บางคนชอบความท้าทาย
บางคนชอบเวลาที่ได้อยู่กับตัวเอง
บางคนชอบการทำอะไรให้สำเร็จทีละขั้น
และบางคนอาจแค่รู้สึกว่า ช่วงเวลาที่นั่งต่อจิ๊กซอว์ เป็นช่วงเวลาที่ตัวเองไม่ต้องรีบไปไหน
บางทีเสน่ห์ของจิ๊กซอว์สำหรับผู้ใหญ่จึงไม่ได้อยู่ที่การได้ “เล่นของเล่นอีกครั้ง”
แต่อยู่ที่การได้กลับมามีเวลาช้าๆกับสิ่งหนึ่งตรงหน้าอีกครั้งค่ะ
แต่พอโตขึ้น เราก็มีทั้งเรียน ทำงาน เดินทาง เล่นโทรศัพท์ ดูซีรีส์ หรือทำกิจกรรมอื่นๆมากมาย
แล้วทำไมวันหนึ่งจึงกลับมาหยิบจิ๊กซอว์ขึ้นมาเล่นอีก?
คำตอบของแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ แต่มีบางอย่างที่น่าสนใจเกี่ยวกับจิ๊กซอว์ที่ทำให้มันกลับเข้ามาอยู่ในชีวิตของผู้ใหญ่ได้อีกครั้ง
เพราะเราไม่ได้ต้องการ “ของเล่น” เหมือนตอนเด็ก
ตอนเด็ก เราอาจต่อจิ๊กซอว์เพราะมันเป็นของเล่น
แต่เมื่อโตขึ้น เหตุผลอาจเปลี่ยนไปค่ะ
เราอาจไม่ได้สนใจว่าต้องทำให้เสร็จเร็ว
ไม่ได้สนใจว่าจะชนะใคร
และไม่ได้ต้องการคะแนน
เราเพียงอยากมีเวลาสักช่วงหนึ่งที่ได้ทำอะไรด้วยมือของตัวเอง
จิ๊กซอว์จึงสามารถเปลี่ยนจาก “ของเล่น” มาเป็น “งานอดิเรก” ได้
เพราะจิ๊กซอว์ไม่ได้บังคับให้เรารีบ
ชีวิตผู้ใหญ่เต็มไปด้วยเรื่องที่มี deadline ค่ะ
งานต้องส่ง
ข้อความต้องตอบ
นัดต้องไป
สิ่งที่น่าสนใจของจิ๊กซอว์คือมันไม่ได้มีสิ่งเหล่านี้
เราสามารถต่อ 10 ชิ้นแล้วหยุดก็ได้
ต่อไปอีก 50 ชิ้นก็ได้
หรือเปิดกล่องไว้หลายวันแล้วค่อยกลับมาต่อก็ได้
ความช้าของจิ๊กซอว์จึงอาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มันเข้ากับช่วงเวลาพักของผู้ใหญ่ได้ดีค่ะ
เพราะความสำเร็จเล็กๆเกิดขึ้นตลอดเวลา
เวลาต่อจิ๊กซอว์ เราไม่ได้รอแค่ “ภาพเสร็จ” ถึงจะรู้สึกสำเร็จ
ระหว่างทางมีเรื่องเล็กๆให้สำเร็จอยู่ตลอด
หาชิ้นที่กำลังหาเจอ
ต่อขอบครบหนึ่งด้าน
ทำส่วนของแมวเสร็จ
ต่อบ้านได้หนึ่งหลัง
หรือในที่สุดก็หาชิ้นสุดท้ายของท้องฟ้าเจอ
สิ่งเหล่านี้เป็นความสำเร็จเล็กๆที่เกิดขึ้นเรื่อยๆระหว่างการต่อค่ะ
เพราะผู้ใหญ่ก็ยังชอบความรู้สึกของการสร้างอะไรบางอย่าง
เราใช้เวลาส่วนใหญ่กับการบริโภคข้อมูลค่ะ
อ่านข่าว
ดูวิดีโอ
เลื่อนโซเชียล
ดูรูป
จิ๊กซอว์ให้ประสบการณ์ตรงกันข้าม
เราเริ่มจากกล่องที่มีชิ้นส่วนกระจัดกระจาย แล้วค่อยๆสร้างภาพหนึ่งภาพขึ้นมาด้วยตัวเอง
ความรู้สึกว่า
“ภาพนี้เราเป็นคนต่อเองทั้งหมด”
เป็นความรู้สึกที่เรียบง่าย แต่มีเสน่ห์ค่ะ
แล้วทำไม 1,000 ชิ้นถึงได้รับความนิยม?
เพราะ 1,000 ชิ้นอยู่ตรงกลางระหว่าง “ง่ายเกินไป” กับ “ใหญ่จนจัดการยาก” สำหรับคนจำนวนมากค่ะ
มีชิ้นมากพอให้รู้สึกว่ามีโปรเจกต์หนึ่งให้ทำ
แต่ก็ยังสามารถแบ่งออกเป็นส่วนๆและค่อยๆต่อได้
อีกอย่างคือภาพ 1,000 ชิ้นมักมีพื้นที่และรายละเอียดมากพอที่จะทำให้เราใช้เวลากับภาพนั้นจริงๆ
บางคนชอบต่อคนเดียว บางคนชอบต่อด้วยกัน
จิ๊กซอว์ไม่จำเป็นต้องเป็นกิจกรรมเดี่ยวเสมอไปค่ะ
บางบ้านอาจวางไว้บนโต๊ะแล้วสมาชิกในครอบครัวเดินผ่านมาก็ช่วยต่อคนละสองสามชิ้น
บางคู่ใช้เวลาช่วงเย็นต่อด้วยกัน
บางคนชอบต่อคนเดียวพร้อมเปิดเพลงเบาๆ
จิ๊กซอว์จึงสามารถเป็นทั้งกิจกรรมส่วนตัวและกิจกรรมที่แบ่งปันกับคนอื่นได้
การกลับมาเล่นจิ๊กซอว์ไม่ได้แปลว่าเรากลับไปเป็นเด็ก
จริงๆแล้วอาจตรงกันข้ามค่ะ
เราอาจกลับมาเล่นจิ๊กซอว์ในฐานะผู้ใหญ่ เพราะตอนนี้เราเลือกได้แล้วว่าอยากใช้เวลาว่างกับอะไร
ตอนเด็กอาจมีคนซื้อจิ๊กซอว์ให้เรา
แต่ตอนโต เราเป็นคนเลือกภาพเอง เลือกจำนวนชิ้นเอง และเลือกว่าจะต่อเมื่อไหร่
ความหมายของกิจกรรมจึงเปลี่ยนไปค่ะ
สรุป
เหตุผลที่ผู้ใหญ่กลับมาเล่นจิ๊กซอว์มีได้หลายอย่าง
บางคนชอบภาพ
บางคนชอบความท้าทาย
บางคนชอบเวลาที่ได้อยู่กับตัวเอง
บางคนชอบการทำอะไรให้สำเร็จทีละขั้น
และบางคนอาจแค่รู้สึกว่า ช่วงเวลาที่นั่งต่อจิ๊กซอว์ เป็นช่วงเวลาที่ตัวเองไม่ต้องรีบไปไหน
บางทีเสน่ห์ของจิ๊กซอว์สำหรับผู้ใหญ่จึงไม่ได้อยู่ที่การได้ “เล่นของเล่นอีกครั้ง”
แต่อยู่ที่การได้กลับมามีเวลาช้าๆกับสิ่งหนึ่งตรงหน้าอีกครั้งค่ะ
